Rekrutacja po ludzku

Ten wpis zrodził się z kilku tygodni doświadczeń — po obu stronach rekrutacyjnego stołu.
Byłam kandydatką. Byłam rekruterką. I to połączenie dało mi zupełnie nowe spojrzenie.

Zastanawiałam się, jak to właściwie wygląda, gdy ktoś, kto zawodowo zajmuje się rekrutacją… sam jej doświadcza.
Jak to jest stanąć po drugiej stronie — z CV w dłoni, z nadzieją, że tym razem się uda.

No więc sprawdziłam to na własnej skórze.

Rekrutacja – teoria piękna, praktyka bywa różna

Mówi się o employer brandingu, candidate experience, transparentnej komunikacji.
Na LinkedIn pełno jest postów o tym, jak ważny jest „szacunek do kandydata”.
A mimo to – rzeczywistość wciąż potrafi zaskoczyć.

Bo wciąż zdarzają się procesy, w których:

po wysłaniu aplikacji zapada cisza,
nie wiadomo, czy ktoś w ogóle przeczytał CV,
rozmowa trwa o godzinę dłużej niż zapowiadano,
a na obiecany kontakt „za kilka dni” czekasz… tygodniami.

To momenty, w których zaczynasz się zastanawiać:
czy coś poszło nie tak? czy to o mnie? czy po prostu – nikt nie uznał, że warto napisać jedno zdanie z informacją?

Ale żeby nie było — są też jasne strony

Spotkałam procesy, które mogłabym nazwać modelowymi:

jasne przedstawienie etapów rekrutacji,
szczerość i transparentność od pierwszej rozmowy,
konkretne terminy, które faktycznie były dotrzymywane,
otwarta rozmowa, a nie przesłuchanie,
informacja, jak się przygotować — jeszcze zanim zacznie się spotkanie,
i wreszcie: feedback.

To właśnie on — informacja zwrotna — okazał się dla mnie najcenniejszy.

Feedback, czyli mała rzecz, która zmienia wszystko

Każda wiadomość, nawet krótka, była dla mnie drogowskazem.
Dzięki niej wiedziałam, na czym stoję:
czy przygotować się do kolejnego etapu, czy odpuścić i szukać dalej.

Ale najbardziej doceniłam te odpowiedzi, które mówiły coś więcej niż „dziękujemy za udział”.
Te, w których ktoś napisał:
„Doceniamy Twoje podejście, ale szukamy osoby z większym doświadczeniem w…”.
Albo:
„Twoje CV jest bardzo spójne, ale tym razem wybraliśmy kandydata, który…”.

Takie wiadomości dawały sens.
Pokazywały, że po drugiej stronie naprawdę ktoś zobaczył człowieka, a nie tylko nazwisko w Excelu.

I co ciekawe — często to nie wynik rekrutacji decydował o moim wrażeniu, tylko sposób komunikacji.

Z perspektywy rekruterki — nie zawsze jest łatwo, ale zawsze warto

Prowadzę procesy rekrutacyjne.
Wiem, jak bywa — kilkadziesiąt CV, napięte terminy, równolegle inne projekty.
Nie zawsze da się napisać każdemu spersonalizowaną wiadomość.

Ale zawsze można napisać cokolwiek.
Jedno zdanie:
„Dziękujemy, tym razem nie kontynuujemy procesu.”
To naprawdę wystarczy, by druga strona wiedziała, że jej czas i zaangażowanie zostały zauważone.

A jeśli kandydat zapyta, dlaczego nie przeszedł dalej — odpowiadam.
Czasem krótko, czasem jednym zdaniem o tym, co było mocne, a nad czym warto popracować.

I wiesz co?
Najczęściej dostaję wiadomość zwrotną z podziękowaniem.
Za „ludzkie podejście”.

Za coś, co przecież powinno być standardem.

To trochę miłe. I trochę smutne.

Miłe — bo pokazuje, że ludzie naprawdę to doceniają.
Smutne — bo wciąż traktujemy to jak wyjątek, a nie normę.

Zbyt często słyszę:
„To rzadkość, żeby ktoś w ogóle odpisał.”
„Nie pamiętam, kiedy ostatnio dostałam feedback.”

A przecież rekrutacja to nie tylko proces.
To spotkanie dwóch stron — dwóch ludzi, którzy chcą coś razem zbudować.
Nie zawsze się uda, nie zawsze to „dopasowanie idealne”, ale zawsze warto zostawić po sobie dobre wrażenie.

Na koniec — prosta myśl

Kiedy jestem kandydatką — jestem człowiekiem.
Kiedy jestem rekruterką — też jestem człowiekiem.

Po obu stronach jest ktoś, kto czeka.
Na informację, na decyzję, na sygnał, że został zauważony.

Uszanujmy ten czas. I tego człowieka.
Bo rekrutacja naprawdę może być po ludzku.

💭 Życzę sobie — i Tobie — jak najwięcej takich właśnie spotkań.
Nie tylko w rekrutacji. W życiu też. 😊